vowpailin's profile::+::VoW'S LiFe LeSS OrD...PhotosBlogListsMore Tools Help

Vowpailin Chovichien

Occupation
Location
Interests
I love arts, films and writing. I've always dreamed of being an artirst, a film director, or a writer...
I'm doing an LLM at LSEbut I hate this school. They're King's enemy!!

::+::VoW'S LiFe LeSS OrDinaRY::+::

August 30

Ponyo : Simply didn't impress me that much

หนังที่ดี...ไม่จำเป็นต้องบีบน้ำตา นี่ก็อาจจะเป็นหนึ่งในนิยามของคนหลายคน ที่ประทับใจ Ponyo ในความเรียบง่าย
แต่ Ponyo ไม่ได้ทำให้รู้สึกอย่างนั้น...ไม่รู้ว่าตัวเองโชคร้ายรึเปล่า
พล็อตที่เรียบง่ายของ Ponyo หนังที่เกี่ยวกับสัตว์ใต้ทะเลในจินตนาการของ Hayao Miyazaki อาจจะทำให้หลายคนประทับใจในความบริสุทธิ์ของความรัก ของโปเนียวที่อยากจะหลบหนีออกจากชีวิตเดิมๆ ใต้ทะเลภายใต้การควบคุมของ "พ่อ" เพื่อมาเป็นมนุษย์ โดยมีซูโซเกะ..เด็กหนุ่มวัย 5 ขวบ..เป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจ เช่นเดียวกับ Little Mermaid ภาคฝรั่ง
แต่สำหรับเราแล้ว ถือว่าเป็นความพยายามที่ยังประทับใจไม่พอ
กับเนื้อหาหลายๆ ส่วนที่อาจไม่ make sense นัก และการขาด chemistry ระหว่างตัวละครสองตัว (เอิ่ม มันก็เด็ก 5 ขวบ กับปลาอายุ 5 ขวบอ่ะนะ)
มันเหมือนกับว่าโปเนียวต้องการเพียงแค่อยากจะเหมือนๆ กับใครคนอื่นเขาบนบก อยากที่จะมาอยู่เป็นมนุษย์ แค่อยากจะหลบหนีพ่อมา ซึ่งก็เป็นจุดอ่อนจุดเดียวกันกับที่ Sleepless in Seatles มี และเป็นจุดที่ Almost Famous มีเป็นจุดแข็งของเรื่อง
โปเนียวจะรู้ได้ยังไงว่าโซซูเกะจะดูแลโปเนียวไปตลอด แล้วทำไมโปเนียวถึงจะคิดว่าตัวเองจะต้องพึ่งโซซูเกะไปตลอดด้วยล่ะ? การทะเยอทะยานอยากจะมาเป็นมนุษย์ของโบเนียวนั้นมันคือการแสดงออกซึ่งปมด้อยรึเปล่า? เฉกเช่นเดียวกับที่ไมเคิล แจ็คสันอยากจะเป็นคนขาวรึเปล่า..อันนี้ก็ต้องลองคิดเอา หากเป็นปลาแล้วโปเนียวสามารถพึ่งตัวเองได้ทุกอย่าง มีความสามารถพิเศษ ทำโน่นทำนี่ได้ (MJ ขณะผิวดำ?) ในขณะที่ตอนเป็นมนุษย์จะทำอะไรไม่ได้เลย (แถมอาจจะต้อง suffer ด้วย) ทำไมจะต้องอยากมีรูปลักษณ์อย่างนั้น เพราะโซซูเกะก็น่าจะชอบโปเนียวอยู่แล้วตั้งแต่ตอนที่เป็นปลา
แต่อย่างว่า...มันก็คือคำถามเดียวกับที่จะถาม Hans Christian Anderson กับพล็อตของ Little Mermaid
ข้อดีของหนังก็คือสไตล์ ด้วยความที่เป็นการ์ตูนสองมิติวาดมืดซึ่งเดี๋ยวนี้แทบจะหาไม่ได้แล้วในฮอลีวู้ดหรือแม้กระทั่งในเอเชียเองก็ลดน้อยลง มันคือความคลาสสิคที่ทำให้หนัง Ponyo มีเสน่ห์ ที่หวังว่าดีสนีย์จะหันกลับมาทำแบบนี้อีกบ้าง
สรุปคือไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความคาดหวังที่ตั้งเอาไว้สูงหรือไม่
ขอให้อย่างมากก็ 3 ดาวครึ่งก็แล้วกัน...

August 27

สตาร์บั๊คส์ราชการ

ถ้าเราไปที่ร้านสตาร์บั๊คส์ แล้วสั่งมอคค่า 1 สตอเบอรี่ปั่น 1 ปรากฏว่าไม่มีขายสตอเบอรี่ปั่น คนขายจะ cancel มอคค่าเราไปด้วยเลยมั้ย?
แล้วคนขายจะปล่อย ให้เรารอ..รอ..รอ..จนต้องเดินไปทวง แล้วก็บอกเราว่า "ไม่มีสตอเบอรี่ค่ะ ถ้าคุณยังอยากได้มอคค่า คุณต้องต่อคิวสั่งใหม่ค่ะ" รึเปล่า
หรือเธอจะพูดกับคุณว่า
"ก็คำสั่งคุณน่ะมันผิด มีอะไรไม่รู้เกินมา"
"แล้วทำไมต้องยกเลิกมอคค่าด้วยล่ะ ผมกำลังรออยู่"
เธอตอบว่า
"ก็ชั้นเห็นร้านเราไม่มีสตอเบอรี่ ก็เลยยกเลิก order คุณไป ถ้าคุณยังอยากได้มอคค่า ก็กรุณาสั่งใหม่นะคะ ต่อคิวด้วยล่ะ คิวเรายาว....."

ถ้าสตาร์บั๊คส์บริการลูกค้าอย่างนี้ คงจะเจ๊งไปตั้งแต่ยังไม่เริ่มขาย..
เผอิ๊ญ..เผอิญ...สาขานี้เงินมันหนาและไม่อั้น แถมลูกค่า complain ไม่ได้อีกต่างหาก เพราะจะหาว่าดูถูกเจ้าของสตาร์บั๊คส์ที่อยู่เบื้องบน

อ่อ แล้วสำหรับมอคค่า "คุณต้องบอกด้วยนะคะว่าจะให้ใส่ส่วนผสมอะไรลงไปบ้าง ปริมาณเท่าไหร่ ใช้หลอดสีอะไร ป.ล. เรามีหลอดอยู่แค่สีเดียวนะคะ" "


September 17

เรียนแฟนๆ บล็อคจีบสาวทุกท่าน

ความฝันของท่านใกล้เป็นจริงแล้ว.
 
 
จบข่าว.
August 22

มีคนบ่นถึง

ไม่คิดว่าเดี๋ยวนี้จะมีคนเล่น space แล้ว เนื่องจากเสื่อมกระแสความนิยมไปให้กับ hi5 (กลุ่มวัยกระเตาะ) และ facebook (กลุ่มเด็กนอก-นอกไรไม่รู้) ตั้งแต่ space เปลี่ยนรูปโฉมเป็น live พร้อมกับอาการโหลดช้าและไม่สวยอย่างรุนแรง 
 
แต่เมื่อเช้าจู่ๆ ก็แปลกใจ เมื่อเนตะระส่งเมล์มาบอกว่า "คิดถึง ไม่ได้อัพเสปซเลย" ข้าพเจ้าก็เลยตอบไปว่า "อยู่หน้าคอมที่ทำงานวันละสิบชั่วโมงแล้ว กลับบ้านไปก็ตายอย่างเดียว" และแล้วก็คิด...ทำไมไม่อัพมันในที่ทำงานล่ะ ทำงานก็เกินเวลาราชการอยู่แล้ว .. 555 (จะมีใครด่ามั้ยเนี่ย ขอเถอะนะ เงินเดือนหมื่นนึงเนี่ย ขอใช้ facilities สักห้านาที) 
 
โอกาสอันน้อยนิดทำให้คนเราฉกฉวยมันไว้
ถ้าคิดว่าเราจะอยู่ที่ไหนอีกไม่เกินสามเดือน เราก็จะรีบทำทุกอย่างที่จำเป็นจะต้องทำ เจอทุกคนที่จะต้องเจอ ซื้อทุกอย่างที่จะต้องซื้อ ทำงานทุกอย่างที่คิดว่าควรจะต้องบรรลุให้ได้ภายในช่วงระยะเวลานั้นๆ
แต่เมื่อคุณคิดว่า คุณจะอยู่ที่นี่ตลอดไป เวลาคุณมีเหลือเฟือ...จนคุณไม่คิดว่า มีความจำเป็นที่จะต้องทำอะไร
จนปล่อยให้เวลามันผ่านไปเรื่อยๆ เพื่อนฝูงก็ไม่จำเป็นจะต้องรีบนัด เป้าหมายสิ่งใดก็ไม่จำเป็นจะต้องบรรลุ
คล้ายกับคนบ้านอยู่ติด London Eye แต่ไม่เคยได้ขึ้นเลยจริงๆ
 
การติดต่อสื่อสาร ณ ปัจจุบัน มันไม่ได้ขึ้นอยุ่กับสถานที่ที่คุณอยู่
เวลาที่อยู่ห่างไกลอาจเหมือนใกล้ชิดกว่าอยู่ใกล้...
การสื่อสาร แม้เเพียงแค่ผ่านตัวหนังสือ ก็คือการสื่อสาร
จะผ่านบล็อค จะผ่าน facebook จะผ่าน msn มันก็ใช่
การเจอหน้ากันแต่เป็นใบ้ มันก็คือการสื่อสาร....
ขอให้มีปฏิสัมพันธ์ต่อกันเถอะ
 
May 29

กลับมา...

การไม่ได้เขียนไดอารี่ - หรือการไม่ได้เขียนอะไรเลย หลายครั้งก็มีข้อดี คือ คุณจะไม่ยึดติดอยู่กับมัน....
คุณจะไม่อมทุกข์ คุณจะไม่หมกมุ่น คุณจะง่วงแล้วนอนโดยที่ตื่นเช้ามาก็ลบความทรงจำทั้งสิ้นให้เลือนหายไปโดยที่ตัวคุณเองก็ไม่รู้ตัว...
แล้วมันดีหรือ?
แล้วมันดีหรือ?
แล้วมันดีหรือ?...
 
บางครั้งการได้ทบทวนอะไรซ้ำๆ มันก็ทำให้คุณได้คิด ได้จุดประกาย ว่าสิ่งที่คุณกำลังดำเนินมาครึ่งปีกว่านั้น ถูกต้องหรือไม่
 
มนุษย์เราก็ไม่ต่างอะไรจากแมลงเม่า กว่าจะรู้ตัวอีกที อาจจะบินหายตายไปกับกองไฟเสียแล้วก็ได้...
เพียงแต่ช่วงเวลาชีวิตของมนุษย์นั้นยาวนานกว่านัก
การสละเวลามาเขียนไดอารี่ - หรืออะไรสักอย่าง สักอาทิตย์ละครั้งก็อาจทำให้คุณคิดอะไรได้มากขึ้น...
 
ป.ล. วันนี้ได้ทำสิ่งที่คิดว่ายากที่สุดในชีวิตไปอย่างหนึ่ง ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นมาจะเจอกับอะไร...
December 12

:+:+:LiFE So OrDiNaRY:+:+:...well, not really..

เมื่อกี๊เขียนบล็อคไปอันหนึ่งเสร็จ
บรรยายความรู้สึกแห่งความหงอยเหงาแสนเศร้าของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของใครคนหนึ่ง
กับความรู้สึกของคนที่จะต้องอยู่ที่นี่ "ตลอดไป" มันแสนจะหดหู่สักเพียงใด...
และเราฟื้นตัวจากมันได้มากขึ้นเพียงไหน
 
ฉีกทิ้ง...
 
นี่ไม่ใช่เวลาจะต้องมาระลึกถึงความโศก
ความโสมนัสรอคุณอยู่ตรงนี้...จะไประลึกถึงอดีตอันไม่มีค่าเพื่ออะไร
I'm back...
August 18

Dear Life...

Dear Life,
You have been through a lot
You have been ups and downs..
You have lived and survived ...until now...
 
Dear Life,
I have ruined your heart and soul..
Let me re-pay you what I owe
Let me love you ...
 
Tears and sorrow ..
 
 
Photo 1 of 34