โดย ผู้จัดการออนไลน์ 18 เมษายน 2550 18:25 น. นายเจิมศักดิ์ ปิ่นทอง        “เจิมศักดิ์” ค้านบรรจุพุทธศาสนาในรัฐธรรมนูญชี้ได้ไม่คุ้มเสีย และไม่มีหลักประกันว่าจะถูกฉีกในอนาคตอีกหรือไม่ ติงพระบางรูปอย่าทำตนเป็นเจ้าของประเทศ ควรยึดหลักธรรมให้มาก ไม่ควรยึด “ตัวกูของกู” ย้ำการทำให้ศาสนามั่นคงต้องปรับปรุงพระสงฆ์เป็นหลัก                วันนี้ (18 เม.ย.) นายเจิมศักดิ์ ปิ่นทอง ประธานคณะกรรมาธิการประสานการมีส่วนร่วมและการประชามติ สภาร่างรัฐธรรมนูญ กล่าวถึงการเคลื่อนไหวเรียกร้องให้บัญญัติพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติว่า ตนไม่เห็นด้วย มีข้อเสียมากกว่า เพราะศาสนาพุทธเป็นของสูง ไม่ควรให้คนที่มีกิเลสเพียง 35 คนมาบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ เพราะถึงแม้จะมีรัฐธรรมนูญในอนาคตอาจจะถูกฉีกได้ ดังนั้น อาจเป็นการได้ไม่คุ้มเสีย หากมองเชิงลึกจะเห็นว่ามีพระบางท่านที่มีความรักในพุทธศาสนาจึงต้องการแสดงความเห็นเป็นเจ้าของประเทศ ต้องการให้ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ ควรนึกถึงหลักธรรมให้มาก ไม่ควรยึดกับการเป็นตัวกูของกู                “การชุมนุมครั้งนี้ถือเป็นสิทธิ มีข้อดีทำให้ประชาชนตื่นตัวมาก และจนมีข้อเสนอว่าถึงเวลาควรจะมีการสอบไล่พระสนามหลวงเหมือนสมัยรัชกาลที่ 2 หรือไม่ ดังนั้น การจะทำให้ศาสนามั่นคงจะต้องปรับปรุงที่ตัวพระสงฆ์เป็นหลัก ซึ่งในการเคลื่อนไหวครั้งนี้มีข้อดีทำให้ประชาชนเอาใจใส่ดูแลพระพุทธศาสนามากขึ้น แต่การจะเอาไปใส่ในรัฐธรรมนูญเป็นคนละเรื่องกัน” นายเจิมศักดิ์ กล่าว

**** รู้สึกดีที่คุณเจิมศักดิ์กล้าพูดสิ่งที่ controversial และ sensitive ต่อสังคมไทยแบบนี้ออกมา และรู้สึกยินดียิ่งกว่าที่จากปฏิกิริยาแล้ว พบว่าคนส่วนใหญ่ค่อนข้างเห็นด้วยกับคุณเจิมศักดิ์ และทำให้แอบดีใจว่า ดูเหมือนว่าคนไทยจะเปิดกว้างเสรีทางความคิดมากขึ้น (กอปรกับเรื่องที่มีคน คัดค้านการเซ็นเซอร์ "แสงศตวรรษ" มากกว่าเห็นด้วย)   แต่มองลึกๆ แล้ว ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นผลมาจากการที่คุณเจิมศักดิ์เลือกใช้คำพูดและเหตุผลโน้มน้าวได้สัมพันธ์กับความคิดของคนไทยส่วนใหญ่ โดยแทนที่จะใช้เหตุผลแบบตะวันตก เช่น เรื่องเสรีภาพทางความคิด - pluralist liberalism - โดยการบอกว่า ประชากรในประเทศไม่ได้มีแต่พุทธอย่างเดียว ซึ่งจะทำให้มีความเสี่ยงสูงเข้าไปใหญ่สำหรับสังคมที่ 95% ของคนนับถือศาสนาเดียวกันและภาคภูมิใจในเอกลักษณ์ของประเทศนี้เป็นพิเศษ จนมักจะมองว่าในเมื่อคนส่วนใหญ่ (เกือบจะ consensus) เห็นตรงกันว่าศาสนาหนึ่งเป็นศาสนาประจำชาติ ก็น่าจะเป็นเหตุผล justify ได้มากพอแล้วสำหรับความต้องการที่จะเผยแพร่และปกป้องศาสนาของตน เพราะหลักธรรมของศาสนาของตนนั้นเป็นหลักที่ถูก และจะเป็นการดีหากว่าจะสามารถทำให้คนอีก 5% ที่เหลือหันมานับถือศาสนานั้นบ้าง หรือสำหรับ extremist นั้นก็คือ "เพราะศาสนาอื่นเริ่มรุนรานเข้ามาแล้ว เราจึงจำเป็นจะต้องรักษาพุทธศาสนาไว้" ซึ่งสามารถแปลความหมายแบบ implied ไว้ได้ว่า "เราก็แค่อยากจะกำจัดศาสนาอื่นออกไป" ซึ่งการแก้ปัญหาที่ตามมาก็ถือ การระบุลงไปชัดเจนในรัฐธรรมนูญเลยว่า ศาสนาไหนเป็นศาสนาประจำชาติ คล้ายกับการสร้าง propaganda ให้คนไทยไว้ตั้งแต่เกิด เข้าเรียนชั้นประถม อาจารย์ก็สอนว่า "ประเทศไทยมีธงไตรรงค์ แปลว่า ธงสามสี ได้แก่ ชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์นะคะนักเรียน ศาสนานี้ก็หมายถึงศาสนาพุทธนะคะ กฎหมายสูงสุดของประเทศได้ระบุเอาไว้อย่างนั้น..." แต่คุณเจิมศักดิ์กลับใช้ตัวหลักของพุทธศาสนา (อย่ายึดติด "ตัวกู ของกู"- ของท่านพุทธทาส ภิกขุ) มาเป็นเหตุผลหลักในการอ้าง ว่าเราไม่จำเป็นจะต้องยึดถือกับแค่การฝังชื่อ "พุทธศาสนา" ไว้กับตัวรัฐธรรมนูญ เพราะสิ่งนี้นั้นขัดกับหลักที่แท้จริงของตัวศาสนาเอง และเราควรจะพัฒนาศาสนาพุทธอย่างจริงจัง ในวิธีที่ถูกต้องมากกว่า การให้เหตุผลแบบนี้ถือว่าเข้าทางกับ extremist ของศาสนาพอดี  ซึ่งก็คือ เราต้องการจะโปรโมทศาสนานะ แต่ว่าให้ทำแบบถึงแก่น คนไทยจะได้เข้าถึงแก่นที่แท้จริงของศาสนาพุทธมากขึ้น เพราะที่สังคมมันเละเทะกันทุกวันนี้ก็เนื่องมาจากคนนับถือศาสนาพุทธเพียงแค่ผิว ในขณะที่เหตุผลนี้ก็สามารถโน้มน้าวชาวพทธบางส่วนที่ยินดีจะเปิดกว้างทางเสรีความคิดอยู่แล้วด้วยได้เหมือนกัน แม้ว่าก็ยังมีคนบางส่วนไม่เห็นด้วยกับคุณเจิมศักดิ์ แต่การเลือกใช้ message แบบนี้ก็ถือว่า ประสบความสำเร็จได้มากพอสมควร ไม่ว่าตัวคุณเจิมศักดิ์จริงๆแล้วนั้นคิดแบบไหนก็ตาม ....ปัญหาความรุนแรงต่างๆ นั้น จะแก้ได้ ต้องแก้ที่ราก ไม่ใช่แก้ที่ปลายเหตุ จะให้คนไทยสมานสามัคคี ไม่ใช่แค่การพยายามการเปลี่ยนความคิดคนไทยให้ออกมาเหมือนๆ กัน - ให้นับถือศาสนาพุทธเหมือนกัน เพราะศาสนาพุทธสอนให้คนเป็นคนดี แต่เพราะนั่นไม่มีทางจะสำเร็จได้ แม้ว่าศาสนาพุทธอาจจะเป็นข้อเท็จจริงในมุมมองของใครหลายคน (ที่อาจจะถูกปลูกฝังในสิ่งนี้มาตั้งแต่เล็ก หรือมีความเชื่อในคำสอนของพระพุทธเจ้าอย่างถ่องแท้จริงๆแล้วก็ตาม) ในมุมมองของคนอีกหลายคน ข้อเท็จจริงสำหรับพวกเขาคืออย่างอื่น (ซึ่งก็อาจจะถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เล็กเหมือนกัน) หรืออาจจะไม่มีตัวตนอยู่เลย ความคิดคนเป็นสิ่งที่ยากที่จะเปลี่ยน แม้พระพุทธเจ้าเองยังตรัสว่าบัวมีสี่เหล่า ซึ่งหมายถึงว่า มีคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่พร้อมที่จะเข้ามานับถือศาสนาพุทธ (ก็คล้ายๆกับศาสนาคริสต์ ที่ใช้คำว่า "ยังไม่เข้าถึงพระเจ้า" นั่นแหละ) การให้เสรีภาพคนกลุ่มน้อยเหล่านี้ให้ได้อยู่ในสังคมได้โดยไม่กลายเป็นประชากรชั้นสอง ไม่โดนกดขี่ข่มเหงทางความรู้สึก และสามารถอยู่ในสังคมได้อย่างปกติสุขแล้ว ก็จะไม่มีใครลุกขึ้นมาโวยวายว่า ฉันไม่ใช่คนไทย เพราะคนไทยต้องนับถือพุทธ แต่ฉันไม่ได้นับถือ ฉันจึงไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสังคมนี้.... อันเป็นต้นเหตุของความรุนแรงทั้งปวง

Today, there was a conference at SOAS - The School of Oriental and African Studies: University of London - one of the most highly regarded institutions in the UK. The title was 'Thailand Under CEO Thaksin' - but no, not many people were interested in the title. The reason why the conference was over-booked several weeks before the event date and additional seats have been provided even though the rest of the audience had to sit in other rooms listening to live broadcast from the main conference hall was the presence of one of the speakers: Sondhi Limthongkul.

 

Oh well, this doesn't necessarily mean that there are many Sondhi supporters here in the UK, but everyone was really interested in what he was gonna say - including the pro-Thaksin's and the anti-coup's (oh, and for those who don't know - these two groups do intersect but are not the same!). I was one of them.

 

The other speaker was Kraisak Chunhawan, who started the talk first. As you could easily predict: both speakers seemed to have agreed on the same conclusion that Thaksin's guilt was serious enough for the military coup to takeover. Kraisak talked about the violation of human rights in the south, while Sondhi emphasised on his arrogance against the King, the corruption and his popularist policies that he claimed to have fooled working-class people in the rural area. I don't need to talk about those stuffs anymore - you heard them millions of times from the Thailand Weekly Talk hosted by Sondhi himself. It was just a repetition in what he has said, though this time in English and a more peaceful manner.

 

Interesting enough, questions on the Monarchy involvement in politics have also been raised by the audience. The answers from Kraisak and Sondhi were what you have expected: the King's involvement was for the better of the country. They raised examples from 14 October and the Black May as well as a number of Royal Projects. However, one of Sondhi's remarkable statements was: "Am I a royalist? Yes and no." 

 

However, the more remarkable moment was when a letter written by one of the audience who wanted to "remain anonymous" was read by one of the SOAS staff. The content of which focused on freedom to criticise the Monarchy in Thailand which is totally prohibited. The letter said that questions on the Monarchy including its involvement in bloodshedding politics and the success or failure of the royal projects have been raised in the mind of many people, however, they cannot be answered or "let alone, asked". (S)he also asked if SOAS could hold a conference on such issue, which cannot be discussed publicly in Thailand, here in the UK.

 

Interesting.

 

Watch the Talk here: http://titan.soas.ac.uk:8080/ramgen/archive/061007-thaicoup.rmvb 

Warning: It might be slowed though, and it might be blocked sooner or later 

 

PS. I went there with Mai and met a few LSE, UCL and SOAS students :) My name was included in the 'audio room' list but somehow we managed to squeeze into the front of the main conference hall because Mai wanted to ask a question (but he wasn't picked by the MC though, shame!). Anyway, that's how I got Sondhi's close-up photos as well as the atmosphere in the audio room!!

 

เข้าใจใช่ม้า...ว่าต้องการจะสื่ออะไร

ดูหมวดของบล็อคสิ ...

"At least I don't have to worry about her running off with the bloke next door." (แบบว่า Cherlie Blair เมียพี่แก โดนกล่าวหาว่าเป็นอริถึงขั้นกับสบถด่า Gordon Brown รมต.คลังที่อยู่บ้านพักติดกัน)

"The truth is you can't go on forever. That's why it is right that this is my last conference as leader. Of course it is hard to let go. But it is also right to let go - for the country and for you, the party.

"Over the coming months, I will take through the changes I have worked on so hard these past years.

"And I will help build a unified party with a strong platform for the only legacy that has ever mattered to me - a fourth term election victory that allows us to keep changing Britain for the better.

"And I want to heal. There has been a lot of talk of lies and truths these past few weeks.

"In no relationship at the top of any walk of life is it always easy, least of all in politics, which matters so much and which is conducted in such a piercing spotlight." (ฮิ้ว..)

"I know New Labour would never have happened and three election victories would never have been secured without Gordon Brown.

"He is a remarkable man - a remarkable servant to this country - and that is the truth. (จริงเหรอคะ) 

"So now, 10 years on, this party faces the real test of leadership - not about what we've achieved in the past but what we can achieve for Britain's future." (ฮ่าๆๆ ถ้าแกไม่ชนะเลือกตั้งคราวหน้า ชั้นจะหัวเราะใส่)

"The next election won't be about image unless we let it be. It'll be about who has the strength, judgment, weight and ideas for Britain's future in an uncertain world.

"And if we show belief in ourselves, the British people will feel that belief and be given confidence. I don't want to be the Labour leader who won three successive elections.

"I want to be the first Labour leader to win three successive elections. So it's up to you.

"You take my advice. You don't take it. Your choice. (แล้วจะรู้สึก)

"Whatever you do, I'm always with you. Head and heart. (หูย ...ซึ้งค่ะ พี่ขา ไม่ไหวแล้ว)

"You've given me all I have ever achieved, and all that we've achieved, together, for the country.

"Next year I won't be making this speech.

"But in the years to come, wherever I am, whatever I do, I'm with you. Wishing you well. Wanting you to win.

"You're the future now. Make the most of it." (T_T โอ๊ย โหยยย) 

"If we retreat now, hand Iraq over to al-Qaeda and sectarian death squads and Afghanistan back to al-Qaeda and the Taliban, we won't be safer; we will be committing a craven act of surrender that will put our future security in the deepest peril.

"Of course it's tough. Not a day goes by or an hour in the day when I don't reflect on our troops with admiration and thanks - the finest, the best, the bravest any nation could hope for.

"They are not fighting in vain. But for this nation's future. But this is not a conventional war. It can't be won by force alone.

"It's not a clash of civilisations. It's about civilisation, about the ideas that shape it." (ลองเอาสปีชของพี่แก ไปเทียบกับตาบุชดูดิ พูดเรื่องเดียวกัน ในเรื่องที่ยากที่สุดเหมือนกัน แต่ เหอๆๆ คนละเรื่องเลย)

"From 9/11 until now I have said again and again if we want our values to be the ones that govern global change, we have to show that they are fair, just and delivered with an even hand.

"From now until I leave office I will dedicate myself, with the same commitment I have given to Northern Ireland, to advancing peace between Israel and Palestine. I may not succeed. But I will try because peace in the Middle East is a defeat for terrorism.

"We must never again let Lebanon become the background for a conflict that neither Israeli or Lebanese people wanted though it was they who paid the price for it." (โน คอมเม้นต์)

"This is a struggle that will last a generation and more. But this I believe passionately: we will not win until we shake ourselves free of the wretched capitulation to the propaganda of the enemy, that somehow we are the ones responsible.

"This terrorism isn't our fault. We didn't cause it. It's not the consequence of foreign policy. It's an attack on our way of life. (อันนี้แก้ตัวไม่ค่อยขึ้นเท่าไหร่ เหอะ)

"This is not our war against Islam. This is a war fought by extremists who pervert the true faith of Islam. And all of us, Western and Arab, Christian or Muslim, who put the value of tolerance, respect and peaceful co-existence above those of sectarian hatred, should join together to defeat them."

"There's no rule that says the Tories have got to come back. David Cameron's Tories? My advice: get after them.

"His foreign policy. Pander to anti-Americanism by stepping back from America. Pander to the eurosceptics through isolation in Europe. Sacrificing British influence for party expediency is not a policy worthy of a Prime Minister. 

"Built to last? They haven't even laid the foundation stone. If we can't take this lot apart in the next few years we shouldn't be in the business of politics at all." (โว้ว...ทำเอาพวกหลายใจแปรพรรคทันที)

"It's hard sometimes to be America's strongest ally. Yes, Europe can be a political headache for a proud sovereign nation like Britain.

"But believe me there are no half-hearted allies of America today and no semi-detached partners in Europe. And the truth is that nothing we strive for, from the world trade talks to global warming, to terrorism and Palestine can be solved without America, or without Europe.

"At the moment I know people only see the price of these alliances. Give them up and the cost in terms of power, weight and influence for Britain would be infinitely greater. Distance this country and you may find it's a long way back." (ดูเหมือนพี่แกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้า คายไม่ออก เหมือนจำใจยอมตามตูดยังไงชอบกล ตามไปแล้วก็เลยเลยตามเลย เหอๆๆ)

"We need therefore the most radical overhaul of energy policy since the War.

"We will increase the amount of energy from renewable sources fivefold; ensure every major business in the country has a responsibility for greenhouse gas reduction; treble investment in green technology, including clean coal; and make sure every new home is at least 40% more energy efficient.

"We will meet our Kyoto targets by double the amount and we will take the necessary measures, step by step by step, to meet one of the most ambitious targets on the environment set anywhere in the world - a 60% reduction in emissions by 2050." (จ้ะๆๆๆๆ)

"I don't want to live in a police state or a Big Brother society or put any of our essential freedoms in jeopardy. But because our idea of liberty is not keeping pace with change in reality, those freedoms are in jeopardy.

"We can only protect liberty by making it relevant to the modern world.

"That is why identity cards using biometric technology are not a breach of our basic rights, they are an essential part of responding to the reality of modern migration and protecting us against identity fraud." (อืม ตรงนี้ใช้ได้)

"In the next parliamentary session, the centrepiece will be John Reid's immigration and law and order reforms. I ask people of all parties to support them. Let liberty stand up for the law-abiding."

"In the future, as people live longer, we can't afford good pensions and help for disabled people who can't work, with four million people on benefit many of whom could work. Almost a million less than there were. But too many.

"That is why we need more radical welfare reform, getting more disabled people, more lone parents, more on unemployment benefit into work, not to destroy the welfare state but to preserve it."

"Thank you to you, our party, our members, our supporters, the people who week in, week out do the work, take the flak and don't often get the credit.

"Thank you the Labour Party for giving me the extraordinary privilege of leading you these past 12 years.

"I know I look a lot older. That's what being leader of the Labour Party does to you. Actually, looking around some of you look a lot older. That's what having me as leader of the Labour Party does to you. (ขำก๊าก ฮาจัดสุดๆ...)

"Something I don't say often enough - thank you to my family.

"But above all else, I want to thank the British people - not just for the honour of being Prime Minister but for the journey of progress we have travelled together."

เอาล่ะ ไปซะที โทนี้ บ๊าย บาย ออกไปเร็วๆ จะยื้ออยู่อีกทำไม เอ้อ.. หลังจากนี้ก็คงจะได้เป็น Lord Tony Blair เข้าไปนั่งใน House of Lord ตามรอยเท้ามากาเร็ต แทชเชอร์ ตามฟอร์มแน่ๆ อ้อ อย่าลืมเขียนหนังสือขายด้วยนะ รวยแน่ๆ แล้วจะซื้อนะจ๊ะ จุ๊บ..

ป.ล. Nicky Blair ยังหล่อเหมือนเดิม!

Have you ever heard of the harmonisation of the entire national legal systems before? Europe is trying to do this! Yeah I know, EU is crazy...but it's true... But again, is it reasonable to do so? Here's some points of view about it...

 

As a response to the expansion of the European Union, The European Commission has formed Study Groups on the European Civil Code, comprised of academic and non-political expertises from different European countries, whose responsibility is to study the needs and the possibility of the harmonisation of civil law in Europe. The main purpose of the harmonisation of the law is to eliminate one of the most important obstacles to free movement of goods and services as a result of different legal systems, in order to support the expansion of the internal market. The report of the Study Group has shown the support in the harmonisation of the law for different reasons, the most fundamental of which is that significant diversity on many fundamental points of law means that business cannot safely trade without risk of substantial loss of claims or unexpected liabilities. This uncertainty of law still persists under the current application of the conflict of law as a result of its complexity and obscurity of its application. Even though business could get rid of the uncertainty in law by obtaining legal advice prior to the trade, this would be time consuming and costly which is an indirect obstacle to trade itself. Moreover, different rules of law also result in inequalities in trade, for example, legal diversities in the law of movable property also produce economic inequalities, reflected by different costs for borrowers in obtaining secured credit. These are significant obstacles to the effectiveness of internal market that could cease to exist by the introduction of a restatement of European private law because while the existing EC regulations and directives are applicable in some areas of trade, they do not provide sufficient tools to solve all the problems because the legal systems in different Member States still vary at their fundamentals.

 

The introduction of the Restatement is not a one-off reform; rather it would take up to 5 stages in the implementation, starting from the application on the voluntary basis where the contracting parties are provided with the choice between national laws and a European restatement of law.

 

While it has been supported by a number of academics and politicians, it has also been opposed for a variety of reasons.

 

Europe is a ‘plurijural’ as contended by Pierre Legrand argued the Modern Law Review (1997). It is a continent with the two major legal traditions referred to as ‘civil law’ and ‘common law’. The two traditions are regarded as autonomous and usually results in different ‘stable’ solutions. They provide different ways of thinking about law, for example, with regards to the understanding of facts, rules and rights, and different views of the nature of legal reasoning.

 

In the civil law systems, the civil code is usually regarded as a self-contained and self-referential system, in which social and legal perspective is embodied. The reform of French civil law in 1804 has illustrated an attempt to formulate a ‘scientific law’ and a belief that ‘physical reality can and must be described in terms of simple, general, universal and immutable laws’. The result is Art 1382/1383 and the likes which transformed almost every aspect of civil law into a simple, single principle that ‘anyone who causes damage to another by his fault shall be obliged to compensate the damage’. Similarly, in Germany, Art 823 BGB also acts as the ‘general clause’ which cover all the injuries with regard to ‘life, body, health, freedom, property and other rights’. The small difference between the French and German civil code is that the latter provides in paragraph 2 of Art 823 the recognition of specific law passed in order to give effect to paragraph 1 of the article.

 

Common law, on the other hand, offers a ‘challenge’ to the effort to unify the realm of laws into a single determinable order. Common lawyers regard the law as the ‘production of the factual experiment’ which can be gradually developed over time. Therefore, English law nowadays still retain specific heads of civil liability, e.g. trespass to the person (which can be sub-divided into assault, battery, false imprisonment, etc), trespass to land, nuisance, Ryland v Fletcher, fraud, deceit, breach of contract, passing-off, etc. The unification of the law is a mere mistake to think of a law as the universal system under which all laws are subsumed while in fact it ‘rests firmly on the disorder of fragmented and dispersed facts’, the fact on which the earlier judgment was based. These fundamental differences between the two legal systems can be seen in the way jurists like Hans Kelsen, from a civil law system, and HLA Hart or Ronald Dworkin, from a common law system, interpret the meaning of ‘law’. For common law jurists, whether or not law is a system of rules, there is always the ‘open-texture’ or the ‘gap’ waiting to be fulfilled by future courts and legislation. For example, the law of Breach of Confidence has been developed to protect the right to privacy, or creation of a new law, for example the ‘neighbour principle’ in Donohue v Stevenson which can be done through both case law and legislation.

 

The differences between the two legal systems predominate over their similarities and this reason combined with the historical and psychological elements explain why it is difficult and unnatural to adopt the completely opposite point of view into their own. An attempt to harmonise the legal system by the EU is based on ‘abstract generality’ and ‘false universals’ which stemmed from the fear of the unknown and dissimilarities. In fact, there is no such universality of law. With the only concern of interest: administrative efficiency, the EU, through the process of institutionalisation, has chosen to move backwards to strict legal positivism which sometimes does not reflect the ideas and acceptance of people in the system. It ‘privileges faith in centralised political authority and in formalist truth’ (Legrand, 1998).

 

This is undeniable especially for a common law state like England since the European harmonisation of civil law is based on the civilian idea of integrating the law into a single clarified piece of document, as its name, the European Civil Code, clearly suggests. Legrand argued that a code runs against the more progressive view that law simply cannot be captured by a set of written rules. He argued that in its quest for rationality, foreseeability, clarity and certainty, a civil code strikes a ‘profoundly anti-humanist’ idea.

 

Nevertheless, it could be argued that perhaps Legrand himself is too much attracted to the common law ideology and has overlooked the fact that through a number of legislations, for example, the Sales of Goods Act, the Patents Act, etc. the common law system also seeks clarity in many fields of law. From the civil law view point, there is nothing wrong with the quest for rationality, foreseeability, clarity and certainty since these are the basics of good law as opposed to bad law (Fuller). If the law is not clear and is retroactive as the judges keep making new rules all the time, how could people rely on it? This is the purpose of a civil law system. Legrand has also forgotten one of the most important principles the European Union – mutual recognition.

 

The idea of mutual recognition concerns the opening of lawyers and non-lawyers’ minds that they should not be purely attached to their own system. Instead, in order to seek for solutions to problems in different issues, e.g. environment, human rights, public health, poverty and trade, it is necessary to go beyond the legal culture they adhere to. The examples of the harmonisation towards such purposes include a number of international conventions, the ECHR, and the European Union itself. Those who support the formulation of the European Civil Code view it as the instrument for promoting the strength of the European institutions and the ultimate purpose of the EU - European harmonisation.

 

But again, those who oppose it would argue on the principle of subsidiarity which is one of the main concerns of the European Union itself: some matters should be left to be dealt at the local level.

 

 

This may be my last words to you guys before the upcoming election on Sunday. But please listen carefully, those of you who are eligible to vote. I am not. Don't ask me why, it's just because the stupid rule of the Electoral Commission which prohibited anyone living abroad who registered later than "1" day after Parliament dissolution. Why didn't I register earlier? I did! The Thai Embassy was just too stupid and left me out! Now I can't vote and I can't petition. Anyway, that's not the point of the blog.

 

Many of you might have already known in which point I stand. I do not want to repeat this because it makes me feel sick if I have to explain what the morally and conceptually right. However, something needs to be emphasised as these days those who are not great fans of the government are trying to hide their identities as much as possible for some reason (e.g. due to Sondhi's notorious reputation, to avoid direct conflict with friends who are pro-Thaksin, etc.), while those who support the government feel more legitimate to raise their points as a result of the so-call 'violent' protest. I may be one of the former, trying so hard to avoid all sorts of political conversations. But as you may realise, the election is not just a dream and you need to do something because you just can't get up and erase all the memories. You NEED to do something in order to make it happen. And as Lady Galadriel said to Frodo in Lord of the Rings: the Fellowship of the Ring (...what??): 'even the smallest person can change the course of the future'.

 

Now, I am not going to talk about his corruption scandals ranging from the issues of taxes, airports, to his personal life relating to his children's exam cheat, nor am I going to talk about his unauthorised suppression on freedom of press, human rights violation, or his 'short-sighted' policies such as 30-baht medical care program or OTOP scholarship : because those things are so boring! I am sure you guys have heard of these so many times. But the arguments from the other side I usually heard are:

 

I am going to tell you why these arguments are invalid.

 

The first argument may sound sensible to you at first. As his corruption means we lose something, and his capacity to administer the country means we gain something. Therefore, after calculating using the 'cost-benefit' analysis in accordance with Coase's theory in economics, we should allow him to stay on!

 

This is bullshit. Will you allow a person to kill his mom so that he doesn't have to pay for her medical care anymore? Obviously not. Although his mom would produce zero value in terms of economics, but she might be able to produce value in something else, for example, love and affection for her husband and her other children. The action itself is morally wrong and therefore it is unjustifiable by the financial benefits his son will gain (or in fact it is a 'no loss' situation) because these are different issues and to do so you are weighing moral value against economic value. In some situation where conflicts between the two moral values arise, for example, in self-defence murder, the action might be justifiable if it is reasonable to do so. In those situations, we are compelled to sacrifice something. However, in former situation, this guy can't avoid the penalty as a result of his killing by arguing economic reasons. 

 

The same applies here. The issue of corruption is not just about financial gain and loss where you can weigh out the two sides. The corruption itself, which is another form of theft, is considered morally wrong in any society. Even though it does not involve any sort of killing, it is not a pure money issue. Theft is one thing and his job is another. Theft can't be weight against the financial gain, or in fact, a 'no loss' situation we would benefit from any government anyway. Working for the country is a part of his job, although you may want to argue, "but, no body can do this job as well as he did!", this is also an invalid argument which I am going to discuss later. But to allow the government to do anything they wants, in return for the prospority of the country, to me, it sounds familiar...so familiar...because this reminds of me one person: Adolf Hitler.

 

Hitler came into power in a legitimate way, he then promised everyone to help REVIVE Germany under one condition: they must give him all the power to do anything he wants including the Holocaust: "Trust me - sacrifice something - you'll be good. We'll all be good...". Then he lost the war. What he did was wrong. It was not as he planned. The Germans ended up with the sin of killing 6 million Jews for the loss of the country. Double loss.

 

To allow the breach of law when everyone knows it would also produce, or enhance if it has already existed, a norm within the society. A norm that breaking the law is acceptable. This is already an inherant problem in the Thai society which we are trying to change, but rather unsuccessful. To allow it once more, is to help strengten the norm. A true fair and just legal system in our society can never establish. 

 

"But, no body can do this job as well as he did!": OK, that's the second point.

There, two questions are raised: 

First, Did he do a great job?, and

Second, Aren't there any other 'able' people out there.

 

With regards to the first point, I may have already mentioned this briefly at the beginning. His policies are short-sighted, although remain untested at the very moment due to limitation in time. Some application needs time to prove. Hilter's policies took several years to prove wrong. Since he came into power in the early 1930's and the end of the second world war - that's more than 10 years. For more recent and more relevent example, Thailand's economic bubble took similar length of time. Something, though, might take a century, for example, political system of some countries. We are all in the trial-and-error period for so many things all the time. A few year period wouldn't prove anything for such a bunch of complex macro-economic policies. The fact that lower-class people have jobs and money to invest and get cheaper medical treatment now doesn't prove that they themselves wouldn't fail because of inability to pay for significant amount of debt, or that they wouldn't find out to have been ill-treated by doctors, or that the economic system as a whole wouldn't collaspe because no research whatsoever has been done before this policy was enforced - in the future. (As a friend of mine, Mai, suggested: this government just came up with the number 30 and said 'wow! that looks like a good number, let's go for it!')  

 

You can't prove Thaksin has done a great job and nobody else can do such thing. We all can. To come up with such an idea of, say, cheap medical treatment is easy. but no one would put it into practice before researching on it. Every government in the past has tried to do it, but we just can't do this without raising tax or national insurance. The project went dead. Why? Because it is too risky for our country. It is in the nature of humans that when it comes to your own business, you would tend to be 'risk averse', unless you are (1) drunk (2) gambliing addicted (3) too rich to care about the loss. However, this is a matter of someone else, if Thaksin would consider - Thailand has got nothing (much) to do with me. All I want is to become the PM.  

 

How could you tell he didn't do much research? Because he promised  this policy in his manifesto before the election. He was not in government at that time. He had not much power to do this alone without co-operation from governmental organisations and officials. In whatever circumstances, if he won the election, he has got to do this. 30 Baht has been fixed and nothing could be changed even though it didn't work out.

 

 

For the second question, alternative policies/people? "If you don't want Thaksin, who do you want? Do you want Sondhi? Or Jamlong, perhaps?"  This, to me, sounds like there only one guy in Thailand who is capable of doing a PM job. Out of 60 million people, there is only one guy....Neo! You're The One! - or that sort of things. There are a number of capable businessmen, lawyers, economists, etc out there but "hey, no one is up for the election, dude!"- that's another argument from pro-Thaksin's but that is because (i) no one wants to get dirty.  

 

 

Politics is a business with negative image in ordinary people's eyes just like when you are talking about drugs-dealing. No good person who might be capable of being a good PM wants to get involved because there is more to lose than to gain with regards to your image, unless of course, you get dirty youself by corrupting! It is corruption that leads to this image. In order to prevent corruption from happen, you must go back to my (1) response, stop using cost-benefit analysis for moral value and therefore stop creating such norm. You will see find more people who want to step into this cleaner business by stop allowing the first excuse to be used. 

 

(ii) no one wants to create conflict: at the time when people say 'no one is as great as Hitler!', no body else wanted to step in. Imagine how difficult it would be to say 'I want to replace Hitler' when you are actually nobody. Nobody knows you. Nobody has seen your strength. More importantly, in such a situation, when the aconomy seems to be getting better, much better than before, and the country seems to be getting stronger, to challenge the country's leader is considered by many to be a humiliate thing to do so. When a rebellion fails, he is considered to be no one but a loser. What if there is no conflict? What if the majority agrees? Regardless of the argument in (3) below that the majority could be wrong, if the majority is right?  He is not a rebellion anymore, he is a hero. Although he gets shot or dies at the end of the story, he is still a hero. This depends on the general attitude of the people in the society. Back to (1) again, change the norm.

 

For the short-term problem, it is true that the opposition party did not send any candicates into this election. It is reasonable enough for you to understand the point which I am not going to rasie. Once they have become the government, they questions as to whether they will corrupt and/or collapse is another issue that we obviously need to reconsider. But depriving them of their oppotunity while they have not done anything is as if saying they are guilty before proving innocent and not giving them any chance to prove innocent at all.   

 

 

This is what I have always said: majority is not always right. Especially when you are talking about election. Am I trying to deny Democracy? The answer is no. 

 

There is a difference between politically, legally and morally right. When Hitler came into power legiminately as his party won the elections. He was appointed the Chancellor under the President Hindenberg. He then slowly seized the power by persuading the Parliament to change the law in order to give the Executive more power, in a way that conforms with political methods, then passed the law that appointed him the Leader of Germany after the death of the then President. Then he passed the law abolishing all other parties, followed by the law allowing killing of the Jews.

 

Was this morally right? Obviously not.

Was this legal? Not sure. Depends on how you define the law. Naturalists who believe that law should conform with morality would say "NO"!

Was this politically right? Did he comply with all political methods? Yes, and the undeniable truth is that the majority of German people respected him and believed that he could help their country. Of course, many of them did not like the his totalitarian regime. They told themselves: "we have no choice!". They elected him again and again.

 

Of course, it would seem unfair to compare the current political situation in Thailand with German Nazi because it is not constrained by violence Hitler used and there are, of course, more than one party. However, the fact that the MPs are constrained by the rules in the Constitution means that freedom of political parties to fight against is not real. The result is: there are no other political parties in fact up for this election! Hence, the de jure and de facto situtations are comparable and the moral issues in both situations are not questionable. But what Thaksin is alleged to have done is obviously legally wrong compared with Hitler as the latter had already made it right in the sense of positivist lawyers. What we are constrained of, indifferently, is economic situation.  The majority of people therefore say, as what I predicted in (1), "we would trade some little illegal thingy with better economy (which may later prove to be wrong, as in Hitler's)!"

 

If the majority of people choose the wrong instead of the right, creating the Tyranny of Majority, for some reasons, should we allow this to happen? Can we stop this to happen within the framework of democracy? The answer is YES.

 

 

Legal issues, such as corruptions, should rather be tried by the court of justice: not the electors. This is a matter of judiciary. The principle of separation of powers has been adopted by the Constitution of Thailand and we all know that when it comes to legal issues, it shall be decided by courts. The electors have rights to vote for their representatives to sit in the legislature and, indirectly, the executive. However, if the legislature or the executive do something illegal, their powers are balanced off by courts who have full jurisdiction to try them. This method is, of course, 100% democratic.

 

The thing may look pretty ideal as some may say courts are influenced by governmental power. Of course, this is true when he is in power. Another problem is courts may not be able to find evidence with regards to some illegal activities. The response to the former question is: what if he is not in power? The response to the latter question would be: it does not matter as long as he is no longer in power. Would it be fair to him? This is a question you might wanna raise.

 

The problem is,

(i) those who support him accept that there is some kind of corruptions,

(ii) there is, although without proof, a strong indication of evidence of corruptions - and of course, there isn't just one allegation, and

(iii) it is a political convention that no matter whether there is a proof in courts of not, the allegation with strong evidence makes you dirty enough to resign. This is the convention of ministerial responsibility any good politician all around the world would obey. 

 

Although these three arguments seem weak in legal terms. They are acceptable in political terms.

 

(1) You can't justify the morally and legally wrong with your right economic policies.

 

อันนี้ก็ตอบเองไม่ได้อ่านะฮะเพราะว่าไม่ได้เรียนกฎหมายที่สก็อตแลนด์!!

แต่พอดีไปเจอเข้าอ่ะ เห็นว่าน่าสนใจดี ก็เอาไว้เป็นข้อมูลสำหรับผู้ที่สนใจล่ะกัน เป็นความรู้ทั่วไป แหะๆๆ เนิร์ดดี ว่าแต่มันเขียนแล้วไม่สนุกเลย อย่างกะอ่าน textbook เฮ้อๆๆ

 

ชาวบ้านเค้าเขียนมา

ทั่วไป

Scots law คือกฎหมายที่ใช้กันทั่วไปในสก็อตแลนด์ และเป็นรูปแบบฉพาะซึ่งมีรากฐานมาจากกฎหมายโรมัน..มีลักษณะเป็นส่วนผสมของกฎหมายแบบ Civil Law (เช่นเดียวกับพวกฝรั่งเศส เยอรมัน) ที่ไม่ได้มีการจารึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร แต่มีรากมาจากหนังสือประชุมกฎหมายแบบ Civil และ Common Law (เช่นเดียวกับกฎหมายอังกฤษ) โดยมีแหล่งที่มาจากกฎหมายในยุคกลางของยุโรป  ดังนั้นกฎหมายสก็อตจึงมี รูปแบบผสม คล้ายๆกับ กฎหมายของควิเบก รัฐหลุยเซียน่า และแอฟริกาใต้  ตั้งแต่ ปี 1707 ซึ่งสก็อตแลนด์ถูกผนวกเข้ากับสหราชอาณาจักร สก็อตแลนด์ก็ใช้กฎหมายพระราชบัญญัติที่ออกโดย สภาผู้แทนราษฎร (UK Parliament) ร่วมกับดินแดนอื่นๆใน UK แต่ทั้งอังกฤษและสก็อตก็ยังคงรูปแบบหลักๆของระบบกฎหมายเดิมเอาไว้ ทว่าการรวมประเทศกันนั้นทำให้กฎหมายอังกฤษมีอิทธิพลเหนือกฎหมายของสก็อตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ 

 

เมื่อไม่กี่ปีมานี้กฎหมายสก็อตก็ยังได้รับผลกระทบจากกฎหมายของ สหภาพยุโรป (EU) ภายใต้สนธิสัญญาโรม ในขณะที่ สภาผู้แทนแห่งสก็อตแลนด์ (Scottish Parliament) ก็สามารถที่จะออกกฎหมายบางอย่างได้ภายใต้กรอบอำนาจของตัวเองเช่นกัน อันเป็นผลสืบเนื่องมาจากนโยบายกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นภายใต้รัฐบาลของโทนี่ แบลร์ เมื่อปี 1997
 

 

The principal division in Scots Law is that between public law involving the state in some manifestation, and private law where only private persons are involved. Public law covers constitutional law, administrative law and criminal law and procedure. Private law covers those defined under The Law of Persons, including children, adults, partnerships (where the partnership is a separate "legal person" from the individuals in it, which is not the case in English law) and limited companies.

Many Scots laws are simply part of the law of the land, for example murder and theft are not defined in statute as offences, but come under common law. This has sources in custom, in legal writings and in previous court decisions. Unlike in English law, the use of such precedents is subject to the courts seeking to discover the principle which justifies a law rather than to search for an example as a precedent.

The principles of natural justice and fairness have always formed a source of Scots Law and are applied by the courts without distinction from the law. Thus Scots Law does not have the complex construct of "Equity" applicable in England.

Certain texts, which come mostly from the 17th century, 18th century and 19th century can be used as authority in the courts in the absence of statute or case law. Their authors include Craig, Jus Feudale (1655) for feudal law, Stair, The Institutions of the Law of Scotland (1681) for civil law and David Hume (nephew of the namesake philosopher) for criminal law.

Laws can be set by both the Scottish and Westminster Parliaments, and also the European Union. Acts of the Parliaments can also provide for more detailed laws made by secondary legislation known as Statutory Instruments which are then passed through Parliament more quickly and simply than Acts.

Some statutes of the pre-1707 Scottish parliament are still in force, and are written in the Scots language. In 1999 a new devolved Scottish Parliament with legislative competence over any matter not reserved to the United Kingdom Parliament at Westminster was established. The Westminster Parliament remains the "sovereign legislature" as defined by Constitutional lawyers, retaining legislative power in relation to Scotland, but the new Scottish Parliament makes full use of the powers given by the devolution settlement to set laws affecting the domestic affairs of Scotland.

Private law
Contract
Contracts can be formulated by unilateral promise or bilateral agreement. The English requirement for consideration does not apply in Scotland, so it is possible to have a gratuitous contract where all the obligations are on one side.

Delict
Delict deals with the righting of legal wrongs in civil law, on the principle of liability for loss caused by failure in the duty of care, whether deliberate or accidental. While it broadly covers the same ground as the English law of Tort, the Scots law is different in many respects and concentrates more on general principle and less on specific wrongs. While some terms such as assault, defamation are used in both systems, their technical meanings differ.

The landmark decision on negligence, for Scotland and for the rest of the United Kingdom, is the Scottish case of Donoghue v. Stevenson (1932) which ended up being decided in the context of both English law and Scots law.

Mrs Donoghue had been enjoying an ice cream with ginger beer her friend had bought her in Mr Minchella's café in Paisley, when she emptied the opaque ginger beer bottle out and the decomposing remains of a snail emerged. Her distress and subsequent illness was such that she was determined to bring an action for damages - but the poor woman had no contract with the café proprietor as her friend had paid, so she sued the manufacturer for his negligence. The case of the snail in the pop bottle was taken to the House of Lords who found that the manufacturer does indeed have a duty of care, subject to restrictions. This decision had influence in many countries.

Property law
Scots Law of Property distinguishes between Heritable Property, such as land and buildings, and Moveables which includes physically moveable objects where title normally passed only on delivery, as well as moveable rights which includes intellectual property such as patents, trade marks and copyrights. It is worth noting that agreement on an offer for property purchase is legally binding, resulting in a system of conveyancing where buyers get their survey done before making a bid to the seller's solicitor, and after a closing date for bids the seller's acceptance is binding on both parties, preventing gazumping.

 

ประกาศ..

สภาอังกฤษเพิ่งอนุมัติ กฎหมายห้ามสูบบุหรี่ในผับ ร้านอาหารและอาคารสาธารณะอื่นๆ ในวันวาเลนไทน์ที่ผ่านมา ด้วยคะแนนเสียงที่ล้นหลาม โดยเสียงโหวตสำหรับการแบนการสูบบุหรี่นั้นมีคำแนนนำถึง 200 เสียงเลยทีเดียว  โดย กฎหมายนี้จะมีผลบังคับใช้ในปี 2007 โดยกฎหมายนี้จะส่งผลให้ผับและคลับต่างๆ ในอังกฤษ รวมทั้งคลับส่วนบุคคลที่ให้เฉพาะสมาชิกเข้าได้ และผับที่ไม่เสิร์ฟอาหาร ให้กลายเป็นสถานที่ปลอดบุหรี่โดยสิ้นเชิง ในขณะที่ประเทศอื่นๆ เช่นไอร์แลนด์ และประเทศแถบสแกนดิเนเวียได้ออกกฎหมายชนิดนี้ไปแล้ว

 

ปฏิกิริยาของผู้คนก็แตกต่างกันไป ประเด็นที่ถกเถียงกันก็มีตั้งแต่เรื่องของ สิทธิส่วนบุคคล สุขอนามัย ไปจนถึงสิ่งแวดล้อม โดยมีนักสิ่งแวดล้อมบางกลุ่มออกมากล่าวว่า การห้ามสูบบุหรี่ในอาคารจะส่งผลให้คนออกมายืนสูบบุหรี่นอกอาคารมากขึ้น และส่งผลเสียต่อสิ่งแวดล้อม! ในขณะที่รัฐบาลอังกฤษลงความเห็นว่า การห้ามสูบบุหรี่ในอาคารนั้นจะทำให้คนสูบบุหรี่น้อยลงถึง 1 ใน 3

 

การมติในสภาครั้งนี้ใช้ระบบ "free vote" ซึ่งหมายความว่า รัฐบาลจะไม่ล็อบบี้สมาชิกพรรคด้วยวิธีใดๆ ความเห็นของส.ส.แต่ละคนจึงแตกต่างกันไป แม้จะมาจากพรรคเดียวกันก็ตาม โดยโทนี่ แบลร์เอง โหวตให้กับ total ban

 

เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเพิ่งให้ขายเหล้าได้ 24 ชม. ...ตอนนี้มาแบนสูบบุหรี่ หลายคนอาจจะบอกว่า เดาทิศทางไม่ถูกจริงๆ แต่จริงๆแล้วบุหรี่และแอลกอฮอล์แตกต่างกันมากอยู่ ในขณะที่บุหรี่ส่งผลกระทบต่อคนข้างเคียงหรือ "passive smokers" ถึงหลายเท่าตัว แอลกอฮอล์นั้นส่งผลกระทบต่อบุคคลที่ดื่มโดยเฉพาะ

 

การแบนการสูบบุหรี่ในผับและคลับก็เป็นการสะท้อนค่านิยมของชาวอังกฤษอย่างหนึ่ง เหล้าและบุหรี่ ไม่ใช่เป็นสิ่งคู่กัน 

ดีจัง ต่อไปนี้เราก็สามารถนั่งในบาร์ของคิงส์ชมวิวแม่น้ำเธมส์ได้โดยที่ไม่ต้องสำลักควันแล้ว

(ว่าแต่ปี 2007 จะยังอยู่เหรอ T_T)

 

เฮ้อ..บ้านเราเอาแต่แบนอะไรงี่เง่าๆ แบบภาพบุหรี่ เหล้า (และปืน!) ในทีวีอยู่ได้ แต่ในผับล่ะเชิญสูบไปเล้ย..ตามสบาย..

 

Where will smoking be banned?

Smoking in all public places like pubs, cinemas, offices, factories, public transport and so on will be banned.

Where will you be able to smoke?

People will still be able to smoke outdoors, and in private homes, plus places that Ms Hewitt says are "like homes", such as care institutions, army barracks, and prisons.

When would a ban come into force?

Summer 2007.

Why didn't the government stick to its manifesto pledge?

The post-election consultation on the plans for a partial ban raised enough questions - such as how you define pub food or enforce a one metre exclusion zone from a bar - that the new health secretary felt it was impractical. There was then a well-publicised row in Cabinet with Ms Hewitt pushing for a wider ban and former health secretary, John Reid, demanding ministers stuck to the original policy of a partial ban, which he won. The prime minister was clearly facing the prospect of a continuing row and decided it was such a controversial issue it warranted a free vote in the Commons and we have ended up with the health secretary essentially opposing her own policy.

What were the winning arguments for a full ban?

Those demanding a total ban argued it was a matter of public health, particularly protecting people working in pubs and private clubs from the effects of passive smoking. They said that having a partial ban would give private clubs an unfair economic advantage against nearby pubs. They also said that allowing smoking in pubs which do not serve food would widen health inequalities, on the basis that many pubs in less well off areas would choose not to serve food, so their clientele and staff would suffer the effects of passive smoking.

What about those who opposed a ban?

Those wanting a partial ban claimed a full ban could hit clubs and pubs hard and was unnecessary. They said the government was infringing civil liberties, and could lead to places such as, for example, regulars at the Royal British Legion being unable to smoke. Many said that it should be up to the pubs and clubs themselves to decide whether to allow smoking.

MPs got a free vote - what's that?

A free vote is where MPs are not under orders from their party leader to vote a particular way. It is normally only on issues of conscience such as abortion or the age of consent. Tony Blair argued that smoking was now in that same category.

How did key figures vote?

Tony Blair, Gordon Brown and Health Secretary Patricia Hewitt all voted against the party's manifesto pledge and supported a total ban. The health minister responsible for smoking, Caroline Flint, also supported a total ban. For the Tories, Sir George Young, John Bercow, Peter Bottomley and Robert Key were among those who voted for a total ban while party leader David Cameron missed the vote because of the birth of his child but he was expected to oppose any ban on the grounds it should be a matter of personal choice. For the Liberal Democrats, Charles Kennedy, Sir Menzies Campbell and Chris Huhne voted for an outright ban, while Mark Oaten and Lembit Opik voted to oppose a ban.

What will the political fallout be for the government?

By making it a free vote, the prime minister avoided the possibility of a government defeat but he may still face charges of presiding over a shambles and going back on manifesto pledges. Any long-term or significant political damage is unlikely.  

1. สิ่งที่เขาพูดอาจจะถูกก็ได้ สิ่งที่คุณเชื่อจริงๆแล้วอาจจะผิด ตัวอย่างในเรื่องนี้มีให้เห็นมากมายในประวัติศาสตร์ เช่น กาลิเลโอ บอกว่าโลกกลม สมัยนั้นก็ไม่มีใครเชื่อ, โสเครติส ที่ไม่เชื่อในพระเจ้า และถูกวางยาในที่สุด, แม้แต่พระเยซูเองก็ยังโดนชาวโรมันตรึงกางเขน เพราะว่าขัดกับความเชื่อในสมัยนั้น  การไม่เปิดกว้างต่อความคิด ทำให้เกิดการนองเลือดมาแล้วนับต่อนับ..

 

2. แม้ว่ามันอาจจะไม่ถูกเสียทีเดียว แต่มันก็อาจจะถูกต้องบางส่วน เช่น สนธิ (?) หลายๆคนบอกว่าสนธิประสาทไปแล้ว จะก่อความรุนแรง อ้างในหลวง และทำไปเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน แต่สิ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับรัฐบาลมันก็อาจจะเป็นความจริงอยู่หลายๆส่วนก็ได้

 

3. แม้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจะไม่มีความจริงเลย แต่การอนุญาตให้เขาแสดงความคิดเห็น เท่ากับเป็นเปิดโอกาสให้มีการถกเถียงในประเด็นนั้น และคุณจะได้เข้าใจในสิ่งที่ถูกมากขึ้น เช่น การ์ตูนล้อเลียนในหนังสือพิมพ์เดนมาร์ค ที่นำศาสดาของศาสนาอิสลามไปเกี่ยวข้องกับระเบิดและการก่อการร้าย แม้ชาวอิสลามและชาวตะวันตกส่วนใหญ่จะลงความเห็นว่า รากของศาสนาอิสลามไม่ได้เกี่ยวข้องการการก่อการร้ายแต่ใดๆ แต่การหยิบยกประเด็นนี้ขึ้นมา ก็ทำให้เกิดการโต้เถียง ซึ่งอาจจะนำไปสู่บทสรุปที่ว่า การกล่าวหานี้ไม่ถูกต้องเพราะอะไร

 

4. หากไม่มีการถกเถียงเกิดขึ้น สิ่งนั้นก็จะกลายเป็น "ความเชื่อที่ตายแล้ว (dead dogma)"  

 

แน่นอนสิ่งที่หลายคนจะนำขึ้นมาแย้งก็คือ เรื่องของเสถียรภาพของรัฐบาลและความมั่นคงของประเทศชาติ แต่หากคุณไม่อนุญาตให้มีการวิพากษ์วิจารณ์คุณเลย ก็ย่อมเท่ากับเป็นการไม่เชื่อในความเป็น "อนิจจัง" หรือสิ่งที่เรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า "infallability" ของตัวเอง ซึ่งเป็นธรรมชาติของทุกสิ่งในโลก คุณไม่สามารถทำให้ทุกอย่างในโลกนั้นประสบความสำเร็จได้ 100% คุณจะต้องอนุญาตให้สังคมมีสิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบบ้าง เพราะการล้มเหลวทำให้คนได้เรียนรู้ และพัฒนาไปสู่สิ่งที่ดีขึ้นเรื่อยๆ มิเช่นนั้นแล้ว หากมองย้อนไปแต่อดีต...ทุกวันนี้เราก็คงจะไม่มีวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และยังคงเชื่อในผีสางเทวดากันอยู่ และถูกปกครองโดยผู้นำเผ่าที่ใช้ความรุนแรงกับทุกคนที่ยอมเป็นทาสของเขา

 

ทั้งหมดนี้ข้าพเจ้าไม่ได้เขียนเองนะจ้ะ ออกตัวไว้ก่อน ฮิฮิ ..เราแค่ทวนหนังสือสอบ Jurisprudence เท่านั้นนะจ้ะ ..นี่เป็นการสรุปและขยายความมาจากทฤษฎ๊ "Harm Principle" ของ John Stuart Mill ที่บอกว่า "รัฐบาลไม่ควรจะก้าวก่ายในสิทธิส่วนบุคคล เว้นแต่สิ่งที่บุคคลกระทำนั้นจะส่งผลกระทบต่อบุคคลอื่น" เช่น คุณไม่ควรจะออกกฎหมายห้ามดูหรือครอบครองหนังโป๊ แต่หากคนที่ดูไปข่มขืนใครเข้า คุณก็สามารถลงโทษเขาได้  สิ่งนี้ Mill ได้เขียนเอาไว้ในหนังสือที่ชื่อว่า On Liberty เมื่อสองร้อยปีก่อน ทว่านี่เรียกว่าเป็นหนังสือที่ทันสมัยที่สุดในโลกก็ว่าได้ ช่างไม่น่าเชื่อว่าความคิดของเขาจะเกิดขึ้นในยุคประชาธิปไตยไม่เต็มใบของอังกฤษ ซึ่งสังคมยังถูกปกครองโดยชนชั้นสูง และคริสตศาสนายังคงครอบงำยุโรปแทบทั้งหมด .. หนังสือเล่มนี้จะจุดประกายความคิดทางการเมืองให้คุณเป็นอย่างดี ไปหามาอ่านซะ

 

 

สำหรับคนที่เชื่อในเสรีนิยมอยู่แล้ว หนังสือเล่มนี้อาจจะไม่มีผลกระทบต่อความคิดอะไรของคุณมากนัก แต่จะทำให้คุณเข้าใจในเสรีนิยมมากขึ้น และมีเหตุผลในการยึดถือความคิดนี้มากขึ้น เหมือนกับเหตุผลในข้อ 3 และ 4 ของ Mill เอง...

เหอๆ ไม่ได้จะมาวิเคราะห์เจาะลึกวงการทีวีเหมือนบล็อคข้างๆหรอก..เพราะรู้ตัวว่าไม่ได้ specialise ทางนี้

แต่จะมาเล่าให้ฟังเฉยๆเรื่องขำๆ ของวงการทีวี (ผสมการเมือง) ของอังกฤษ ว่า น้ำเน่าไม่แพ้บ้านเรา

 

เออ .. เมื่อวันก่อนมีคนบอกว่า เข้าไม่ได้ เนื่องจากโดนกระทรวงอะไรสักอย่าง block!!

(หวังว่าคงไม่เกี่ยวม้าง..เพราะเราก็ไม่เคยด่าไปตรงๆซะที มีแต่กระแนะกระแหนจิกๆกัดๆหุหุหุ..)

 

Anyway..ใครว่ามีแต่บ้านเราที่มีแต่นักการเมืองน้ำเน่าอยากโปรโมทตัวเองเพื่อสร้างภาพซะตัวสั่น

ที่อังกฤษก็มีเหมือนกัน..

ก็จะใครซะอีกล่ะ บุรุษผู้นี้มีนามว่า George Galloway

นายนี่เป็น MP (Member of Parliament หรือ ส.ส.) ผู้เคยอยู่พรรคแรงงานของโทนี่ แบลร์ แต่ออกมาต่อต้านการเข้าร่วมสงครามอิรัก จนลาออกไปตั้งพรรคใหม่ที่มีตัวเองอยู่คนเดียวเป็นหัวหน้าพรรคเสร็จสรรพ (คุ้นๆ เหมือนเมืองไทยก็ไม่น้อยหน้าแฮะ..) นามว่าพรรค "Respect"

แต่ใช่ว่าลุงแกจะอุดมการณ์อะไรสูงส่งหรอกนะ แบบว่า..ไม่ลุงแกอยากเด่นก็..ตามข่าวที่ The Sun รายงานว่ารับเงินจากซัดดัมมาอ่ะ (จะเชื่อ The Sun ดีมั้ย?)

 

ทีนี้พี่แกอยากดังรอบสองเนื่องจากเรตติ้งเริ่มตก แต่เผอิ๊ญ..เผอิญ.. demand กับ supply มันไม่ได้ตรงกันเหมือนกรณีนาย ก บ้านเรา ไม่มีใครมาป้อน Reality ส่วนตัวให้

ลุง George แกเลยต้องไปจอยก๊วนขบวนการ Celebrity Big Brother ของปีนี้ ที่ประกอบไปด้วยคนดัง (ที่ "ดับ" แล้ว ซะเป็นส่วนใหญ่) ออกมาเล่นเกม Big Brother กันสั้นๆ 3 สัปดาห์

 

จริงๆ นี่ก็ไม่ใช่ปีแรกที่มี Celebrity Big Brother เพราะปีก่อนๆก็มีและก็ฮือฮากันไม่น้อย เนื่องจากมีข้อเสนอว่า ใครมีเซ็กส์ผ่านจอทีวีจะให้เงินกันคนละ 50,000 ปอนด์ หรืออะไรเนี่ยแหละ (ต้องถามผู้เชี่ยวชาญอีกทีนะฮะ อิชั้นก็มิได้ดู)

 

แต่มาปีนี้ Celebrity Big Brother ไม่ได้มีอยู่แต่ในข่าวบันเทิงอีกแล้ว เพราะลุง George Galloway เนี่ยแหละ ที่เรียกให้ข่าวนี้ขึ้นไปแปะหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ และลงไปอยู่ในหัวข้อข่าวการเมืองของ BBC ได้ ..เหตุผลก็คือ อย่างแรกมันเป็นสิ่งที่ controversial การที่นักการเมืองจะเข้าไปเป็นดารา อย่างที่สองคือ MP หลายๆคน พยายามเข้าชื่อเรียกร้องให้ถอนลุง George ออกจากการเป็น MP ก็เพราะพี่แกเล่นโดดประชุมสภาสมัยสามัญเอาดื้อๆ ไปอยู่ในบ้าน Big Brother อ่ะสิ

 

แต่สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือเมื่อลุง George แกเข้าไป วันแรกๆ อาทิตย์แรกๆก็ยังดีอยู่หรอก แต่หลังๆก็เริ่มธาตุแท้ออก นอกจากแกจะไม่ได้ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ที่คอยห้ามเด็กกัดกัน หรือคอยสื่อสารเรื่องของ "การเมือง" ให้เข้าสู่วัยรุ่นอย่างที่ลุงแกอ้างไว้ตอนก่อนเข้าบ้านว่าเป็นจุดประสงค์ของการมาเล่นเกมนี้ ลุงแกดันกลับมาทะเลาะกับเด็กซะเองเอาดื้อๆ โดยเฉพาะคืนก่อนวันที่แกจะโดนไล่ออกจากบ้านเนี่ย ก็เล่นด่ากราดสมาชิกในบ้านเอาแบบเหมือนหมาบ้า เช่นด่าสมาชิกคนหนึ่งในบ้านว่า "เห็นแก่ตัวที่สุดที่เคยพบเห็นมา" และใช้คำไม่สุภาพจนต้องโดนเสียง "ตื๊ด" มากมาย เพียงเพราะไม่ช่วยเหลือตนที่ทำผิดกฎบ้านให้พ้นโทษ โดยที่ไม่รู้ตัวอีกต่างหากว่าผู้ชมเหตุการณ์ทางบ้านนั้นแทบจะไม่มีใครเห็นด้วยกับตนเลย..

ตอนเดินออกมาจากบ้านเนื่องจากโดนไล่ออก ลุงแกก็เดินยิ้มออกมา ท่ามกลางเสียงโห่ของผู้คนที่มาคอยรอรับ

 

เป็นว่าอนาคตทางการเมืองจบกันแค่นี้..เรตติ้งตกอย่างแรง

 

(ก็แหงล่ะ ไม่ได้เขียนสคริปต์เอาไว้เหมือนใครบางคนนี่)

 

ส่วนผู้ชนะ Celebrity BB ในปีนี้กลับเป็น "ดาราตัวปลอม" ที่ทางทีมงานส่งมาหลอกดาราตัวจริงในบ้าน แต่คิดไปคิดมาแล้วก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ ก็เธอเล่นหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับ Paris Hilton เหลือเกิ้น ..แถมยังอุปนิสัยร่าเริง เป็นมิตรกับคนส่วนใหญ่ในบ้านอีกต่างหาก  

George Galloway MP พรรค Respect ผู้โดนไล่ออกจากบ้านเป็นคนที่สี่พร้อมกับเสียงร้องโห่ฮา

 

Rainbow Trout เป็นชื่อปลาชนิดหนึ่ง เนื้อมีสีส้มคล้าย Salmon หาซื้อได้ตามซุเปอร์มาเก็ต Tesco ทั่วไป นำมาชุบแป้งโกกิทอดกรอบอร่อยมากๆ

 

 

ฟังดูโหดร้ายจริงๆ เมื่อมีภาพประกอบ

.......

 

ทำไมคนเราส่วนใหญ่ถึงไม่รู้สึก guilty เมื่อกินปลา หรืออาหารทะเลอื่นๆ เมื่อเทียบกับสัตว์บกอย่าง เนื้อวัว หรือหมู 

ทั้งๆที่ปลาตัวเดียว กินมื้อเดียวก็หมดแล้ว...  

ชีวิต 1 ชีวิตสามารถทำให้คนอิ่มท้องได้เพียงครึ่งวันเท่านั้น...

 

ในขณะที่กุ้ง หอย ปู  ..ต้องใช้ถึงหลายสิบชีวิตเลยทีเดียว

 

สงสัยมานานแล้วว่าชีวิตเล็กๆมันก็คือชีวิตไม่ใช่หรือ

แล้วทำไมคนที่เลือกเป็น vegetarian หรือเลือกไม่กินเนื้อสัตว์จะต้องไม่กินเฉพาะสัตว์ใหญ่

หลายคนบอกว่า เพราะสัตว์ใหญ่ทรมานมากกว่าเวลามันตาย

คุณเคยเกิดเป็นสัตว์เล็กหรือถึงได้รู้ว่ามันไม่ทรมาน แค่หลับตาลงแล้วก็ถูกลวกๆ ในน้ำร้อนก็เดี้ยง

 

ทำไมกินเนื้อหมาถึงผิด ทั้งๆที่กินหมูไม่ผิด

หมาเป็นสัตว์เลี้ยง - หมูเกิดมาเพื่อถูกเชือด?

ฟังดูไม่ยุติธรรมเลยจริงๆสำหรับเหล่าหมูๆทั้งหลาย

Why me? ...

 

บล็อคล่อเป้าอีกแล้ว...

 

 

วกกลับมาเรื่องของ vegetarian ..

ทำไมไม่เลือกกินแต่ผัก ทำไมต้องเลือกที่จะฆ่า?

 

ข้อแรก โปรตีนในนมถั่วเหลืองไม่ได้มีกรดอมิโนจำเป็นครบนะครับ

ข้อสอง รู้ได้ไงว่าพืชมันไม่เจ็บอ่ะ เวลามันโดนฆ่า

ก็แค่มันส่งเสียงร้องไม่ได้ มันไม่มีตา ไม่มีปาก

ต้องให้มันกลายเป็น Ent ใน Lord of the Rings ก่อนหรือไง

พักหลังๆนี้มีข่าวเกี่ยวข้องกับคดีการฟ้องร้องหมออยู่บ่อยๆ และก็ได้เกิดแนวคิดใหม่ๆในสังคมไทยที่ว่า...

"คนไทยยกย่องหมอมากเกินไปแล้ว หมอก็ผิดได้ทั้งนั้นน่ะแหละ"

 

ประโยคนี้ไม่ผิดหรอก เพียงแต่การนำมาตีความ มันกลับกลายเป็นว่า

"เมื่อความมีผิดพลาดเกิดขึ้น หมอคือคนผิด"

 

ดังเช่นคดีหญิงตาบอดที่เป็นข่าวเร็วๆนี้

 

ด้วยความที่ไม่ได้เรียนวิชาชีพแพทย์มา จึงไม่สามารถวิเคราะห์ได้ ว่าอาการที่เกิดขึ้นนั้น เกิดจากการ "ประมาท" (negligence) ของแพทย์ที่ทำการรักษาหรือไม่ หรือเป็นเพียงแค่เรื่องโชคร้ายที่เกิดขึ้นโดยเหตุบังเอิญที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของใคร

 

แต่ความเห็นของคนทั่วไปคือ..

"เออสิ หมอทำไรก็ไม่ผิดหนิ"

"หมอก็ออกมาปกป้องพวกเดียวกันเองด้วยซ้ำ"

"ตัดสินที่มโนธรรมสิ เอาวิทยาศาสตร์มาอ้างทำไม"

"หมอทำงานหนักก็เพื่อเงินทั้งนั้นแหละ ไม่มีเงินก็ไม่รักษาให้ถึงที่สุดหรอก"

 

ในขณะที่หมอต่างก็คิดว่า

"หมอไม่ใช่พระเจ้านะ...

ที่จะบงการให้ใครตายใครรอดก็ได้ตามใจปรารถนา..."

 

อันที่จริงแล้วข้าพเจ้าก็ไม่เห็นด้วย หากการฟ้องร้องราชการแล้วจะต้องอุทรณ์ให้ถึงขั้นฎีกาถึงจะมีการจ่ายเงิน (เป็นระบบงี่เง่าๆ ที่ทำให้ข้าพเจ้าอึ้ง..ทึ่ง..งงแต๊กไปเลย คิดได้ไง) หรือว่าทำคนตาบอดแล้วจะจ่ายแค่ 800,000 บาท ในกรณีที่ผิดจริงเนี่ย...มันเป็นสิ่งที่ไม่ยุติธรรมนักหากว่าหมอเป็นผู้ผิดจริง

 

แต่จะถูกหรือผิด มันก็ต้องว่ากันไปตามข้อเท็จจริง หากหมอไม่ได้ผิดจริงก็ไม่ควรจะถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ร้าย..

ไม่งั้นความยุติธรรมจะคืออะไร

ใครอยู่ในฐานะที่น่าสงสารน้อยกว่าก็ควรจะถูกเสมอใช่มั้ย

จริงอยู่ที่อัตราการชนะความในการฟ้องร้องหมอในประเทศไทยนั้นต่ำมากเมื่อเทียบกับต่างประเทศ เพราะเท่าที่ผ่านมาตั้งแต่อดีต หลายคดีก็ไม่ยุติธรรมต่อคนไข้จริงๆ แต่หากว่ากรณีล่าสุดนี้หมอไม่ได้ผิด เขาก็ไม่ควรจะต้องกลายเป็นแพะของสังคมที่โยนความผิดมาลงกับคดีของเขาคนเดียว

 

เราไม่เคยยกย่องหมอว่าเป็นอาชีพที่สูงส่งกว่าคนทั่วๆไป

เมื่อก่อนเราเกลียดหมอซะด้วยซ้ำ เพราะเราไม่ชอบฉีดยา และหมอก็ชอบบังคับให้เราฉีด

 

แต่หากคิดว่า พวกเขาคือเพื่อนร่วมอาชีพของคุณ และหมอทุกคนจะต้องมาแบกรับ "ความเป็นไปได้" ทั้งหมดที่คนไข้จะต้องตายหรือพิการจากการรักษาครั้งหนึ่งๆ แม้แต่ในกรณีที่ "ความเป็นไปได้" นั้นมีเพียงน้อยนิด (และไม่ได้เกิดจากความผิดของหมอเอง) และต้องโดนตัดสินให้เป็นฝ่ายผิดทุกครั้งที่เกิดความผิดพลาดที่ "ผลงาน" แม้ว่าเค้าจะไม่ได้เป็นคนก่อก็ตาม.... ดังนั้นการรักษาก็ไม่อาจจะเกิดขึ้นได้ จากนี้ไม่ใช่แค่เวลาผ่าตัดที่จะต้องมาคอยระแวง แต่คนไข้เข้ารับการรักษาโรคหวัด ปวดท้อง ปวดหัวก็อาจจะต้องเซ็นต์ใบยินยอมพร้อมรับชะตากรรมด้วยกันหมอนะเนี่ย!!

ชะตากรรมคนไข้อาจจะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่

 

ที่จริงแล้วความเห็นของคนทั่วไปมันก็ไม่ได้น่าแปลกใจเท่าไหร่หรอก เพราะในต่างประเทศ หากตัดสินมาแล้วว่าไม่ใช่ความผิดของหมอ มันก็แล้วกันไป ไม่มีใครติดใจ เพราะคนไข้ที่พิการก็จะได้รับสวัสดิการจากรัฐเอง แม้จะเพียงน้อยนิด แต่ก็ยังได้รับความช่วยเหลือ..โดยเฉพาะประเทศรัฐสวัสดิการอย่างแถบสแกนดิเนเวีย หรือประเทศที่ยกเลิกกฎหมายแพ่งลักษณะบุคคล (ภาษาไทยเค้าเรียกงี้ป่าวว้า...) และหันมาใช้ระบบการจ่ายเงินชดเชยให้ผู้เสียหายทุกๆคนแทน (ไม่ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นจะมีผู้ผิดจริงหรือไม่ก็ตาม) อย่างที่นิวซีแลนด์

 

ปัญหาก็คือสำหรับบ้านเรา หากหมอไม่ได้เป็นผู้ผิด แต่คนก็ตาบอดไปแล้ว จะทำเช่นไร ถ้าหากตัดสินว่าหมอถูก ผู้เสียหายก็จะต้องเป็นฝ่ายลำบาก ไม่มีงานทำ ไม่มีเงินชดเชย เรียกได้ว่าหมดสิ้นเนื้อประดาตัวแทบทุกอย่าง...ดังนั้นหลายคนก็เลยอยากให้ผู้เสียหายเป็นฝ่ายถูก เพื่อที่จะได้รับเงินชดเชยแม้จะจำนวนไม่มากนักไปช่วยในการรักษาตัวบ้าง เลยเกิดเป็นความขัดแย้งระหว่าง "ความถูกผิด" กับ "ศีลธรรม" อยู่จนทุกวันนี้

 

ก็เพราะบ้านเรามันไม่มีสวัสดิการสังคมที่จะคอยช่วยเหลือคนพวกนี้น่ะสิ... พิการก็ช่างคุณ... ตกงานก็ช่างคุณ.. แก่ตัวไปก็เรื่องของคุณ (และลูกหลานคุณ)... ใครซวยก็ช่วยตัวเองไปละกัน...

(หรือไม่ก็ต้องพยายามกลับถูกเป็นผิดอย่างว่า...)

 

ก็แหม พอจะให้รัฐหันมาดูแล ก็จะมีประชาชนไม่น้อยมาบ่นกันอีกนั่นแหละว่า "เอาเงินภาษีของชั้นไปช่วยเหลือทำไม ฟ้องๆไอ้พวกหมอไปให้มันชดใช้ดีกว่า อย่ามาเดือดร้อนภาษาชั้นสิ!" อะไรประมาณนี้ ต่างประเทศก็มี ใช่ว่าไม่มี ดังนั้นรัฐเลยเห็นว่าไม่มีดีกว่า คนจะได้ขยันทำมาหากินด้วย จริงมั้ย...

 

หรือประเทศไทย จะใช่ทุนนิยมของจริง!?!

 

N.B. ที่บ่นนี้ไม่ใช่อะไรหรอก เห็นใครบางคนทำงานหนัก 7 โมงเช้ายัน 5 ทุ่ม (หรืออาจจะถึงตีสอง) ทุกวันก็เลยเกิดความซาบซึ้งในความเสียสละของอาชีพนี้ เขาทำให้เรารู้ว่า "คนที่เป็นหมอ เพราะอยากช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์" โดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆเลยนั้น มีอยู่จริง...

ช่างเป็นคนดีอะไรเช่นนี้น้า...พี่พลับ

หุหุ เพิ่งพูดถึงการได้คัดเลือกเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกไปเมื่อวาน มาเช้าวันนี้ก็ดันโดนระเบิดไปซะแล้ว เอาเป็นว่า...มาสรุปเหตุการณ์ให้ฟังกันละกัน เห็นหลายคนถามถึงนัก!

 

1.เหตุเกิดเมื่อเช้าของวันนี้ (7/7/2005) โดยเริ่มต้นที่เวลา 8:50 กว่าๆ และเกิดต่อเนื่องกันหลายแห่ง กินเวลาทั้งสิ้นเกือบ 1 ชั่วโมง

 

2.เหตุระเบิดเกิดขึ้นที่สถานี Moorgate, King's Cross-Russell Square, Aldgate, Edgware Road, Liverpool Street และรถบัสสีแดงสองชั้นก็ระเบิดที่บริเวณ Travistock Square ..ซึ่งอยู่ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือนิดๆของใจกลางกรุงลอนดอน (แถวๆ UCL น่ะแหละ) ไม่ใช่แถวๆ King's แต่ก็ไม่ได้ไกลจนเกินไปนัก :P

 

 

4.ส่วนระเบิดจะเป็นชนิดใด เกิดจาก suicide attack หรือการวางกระเป๋าทิ้งไว้ ก็ยังไม่อาจทราบได้ ปัจจุบันตำรวจกำลังตรวจจากกล้องวงจรปิดและร่องรอยหลักฐานที่เหลืออยู่อย่างละเอียด

 

5.ส่วนจะเป็นการก่อการร้ายจริงๆหรือไม่นั้น ก็ไม่มีใครบอกได้ แต่ Tony Blair ออกมาย้ำแน่ชัดแล้วว่า "ใช่แน่นอน"

 

6.ขณะที่เขียน blog นี้มีผู้เสียชีวิตแล้วไม่ต่ำกว่า 33 คน บาดเจ็บหนัก (ไฟคลอก, ต้องผ่าตัดแขนขา, หัวใจหยุดทำงาน) 45 คน และผู้บาดเจ็บเล็กน้อยอีกกว่า 3,000 คน โดยมีโรงพยาบาล 5-6 แห่งในบริเวณนั้นรวมทั้งโรงพยาบาลของ UCL ทำหน้าที่รับผิดชอบ

 

7.ผลที่เกิดขึ้นก็คือ ระบบขนส่งมวลชนของลอนดอนถูกปิดให้บริการเกือบทั้งหมด โดยที่ London Underground นั้นคาดว่าจะกลับมาใช้งานได้อีกครั้งอย่างเร็วที่สุดวันพรุ่งนี้ สำหรับสายที่ไม่โดนกระทบ (เช่น Jubilee Line, Northern Line) ส่วนรถบัสโซน 1 ตอนนี้หยุดให้บริการหมด แต่ก็อาจจะกลับมาให้บริการใหม่ได้ในบ่ายวันนี้ (เวลาลอนดอน) สำหรับสถานีรถไฟ Liverpool Street, King's Cross, Victoria ตอนนี้ปิดบริการชั่วคราวอย่างไม่มีกำหนด

 

หมายเหตุ: ข้อมูลต่างๆอาจเปลี่ยนแปลงได้ เช่น ยอดผู้เสียชีวิต สาเหตุการระเบิด ฯลฯ กรุณาติดตามข่าวจากเว็บไซต์ http://news.bbc.co.uk เพื่อความ update

 

 

เมื่อราวๆ ปีกว่าๆถึงสองปีที่ผ่านมา แคมเปญ "Back the Bid" ได้เริ่มต้นขึ้น นี่คือแคมเปญที่ใช้เรียกเสียงสนับสนุนการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกในปี 2012 ของกรุงลอนดอน นอกจากการปรับปรุงสถานีรถไฟใหม่ทั้งสาย Jubilee Line โดยเฉพาะสถานี Wembley ซึ่งเป็นที่ตั้งของ Wembley Park สนามกีฬาขนาดใหญ่แล้ว ยังมีการสร้างรถไฟต่อไปยัง London City Airport และการปรับปรุง East London ให้ดูสะอาดน่าอยู่ขึ้น รวมไปถึงการประชาสัมพันธ์ตั้งแต่โปสเตอร์ที่ติดหราอยู่เรียงรายตาม London Underground และสถานที่ต่างๆ ทั่วเมืองหลวงแห่งนี้ ขบวนรถไฟ "Back the Bid" ก็ได้ถูกทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อให้ในการประชาสัมพันธ์ โดยการนำสติ๊กเกอร์ London 2012 มาติดเต็มคันรถไฟใต้ดิน คล้ายโฆษณารถไฟฟ้าบ้านเรา (ซึ่งโดยปกติแล้วไม่มี) เบาะทั้งหมดของรถไฟขบวนนี้ได้กลายเป็นกำมะหยี่สีเหลืองแป๊ดที่มีสัญลักษณ์ของการเป็นเจ้าภาพติดอยู่ทั่ว พร้อมกับคำโฆษณาเต็มคันรถโดยไม่มีโฆษณาอื่นแฝงอยู่เลยว่า "Text 80210 or visit our website www.london2012.org !!" โดยเค้าอ้างว่า...หากมีเสียงสนับสนุนมากเท่าใด โอกาสที่ลอนดอนจะชนะ bid ครั้งนี้นั้นก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น จนยัยบ้าอย่างเราก็เข้าไปส่งเสียงลงชื่อสนับสนุนกับเค้าด้วยสิ

 

ยอมรับว่าเรื่องประชาสัมพันธ์นั้น ตา Ken Livingstone นายกเทศมนตรีของลอนดอนนั้นทำได้ดีมาก โปสเตอร์ก็ถูกออกแบบมาได้เตะตา (แม้ว่าเบาะรถจะสีแป๋นไปนิด) แต่ที่ช่วยเค้าลงชื่อไปตอนนั้นก็ทำไปเพราะนึกสงสาร

 

 

มีคนคาดเดาสาเหตุไปต่างๆนานา บ้างก็ว่าเหมาะสมแล้ว - บ้างก็ว่าฮั้วกันกับอเมริกา - บ้างก็ว่า..เพราะความปาก(หมา)ของประธานาธิปดี ชาร์ก ชีรัก แห่งฝรั่งเศส ที่ดันไปด่าว่า "อาหารอังกฤษ (และฟินแลนด์) ช่างห่วยแตก!!" เอาดื้อๆท่ามกลางสาธารณชน

 

จะสาเหตุใดก็ช่างมันเถอะ แต่ผลกระทบที่ตามมานั่นก็ไม่น้อยเลยทีเดียว ใช่ว่าการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกจะนำมาซึ่งนักท่องเที่ยวเพียงอย่างเดียว